To pytanie zadaje sobie w tej okolicy najwięcej ludzi i jest jednocześnie tym, w którym internet ma najwięcej pewności przy najmniejszym pokryciu.
Odpowiedź, którą da się obronić, ma dwie części — i obie trzeba podać razem, inaczej każda z nich osobno jest myląca.
Część pierwsza: samo oglądanie
Najmocniejsze dostępne badanie objęło trzy próby: 147 studentów, 297 mężczyzn dobranych do norm reprezentatywnych dla USA i próbę podłużną z czterema pomiarami w ciągu roku (od 433 osób na starcie do 196 na końcu). Wniosek autorów w oryginalnym brzmieniu: „istnieje niewiele dowodów lub brak dowodów na związek między samym używaniem pornografii a zaburzeniami erekcji”[1].
To jest istotne, bo obala najpopularniejszą wersję tej tezy — tę, w której liczy się liczba godzin.
Część druga: poczucie utraty kontroli
W tych samych trzech próbach konsekwentnie pojawiał się związek między samoopisowym problematycznym używaniem a zaburzeniami erekcji — ale mierzony przekrojowo, czyli w tym samym momencie[1].
I tu jest zdanie, które w internecie ginie: w analizie krzywych wzrostu, czyli w tej części badania, która patrzy na zmianę w czasie, nie było istotnych związków między żadną zmienną dotyczącą pornografii a przebiegiem zaburzeń erekcji. Autorzy podsumowują to jako brak dowodów na związek przyczynowy.
Co mówi nowszy przegląd
Przegląd systematyczny z 2025 roku, obejmujący 11 prac z lat 2013–2023, opisuje literaturę jako niespójną: część badań znajduje związki, część nie znajduje żadnych, a część znajduje efekty korzystne. Wniosek, który powtarza się najczęściej: to nie częstotliwość jest czynnikiem, tylko problematyczny wzorzec używania; osobno odnotowano związek preferencji pornografii łączonej z masturbacją z zaburzeniami erekcji[2].
Co z tym zrobić w praktyce
Jedna rzecz jest ważniejsza od całej powyższej dyskusji.
Zaburzenia erekcji bywają wczesnym objawem chorób układu krążenia i cukrzycy. Naczynia w prąciu są węższe niż wieńcowe, więc problem naczyniowy potrafi się tam ujawnić lata wcześniej. Trzy miesiące „resetu” zamiast wizyty to trzy miesiące, w których nikt nie sprawdził ciśnienia, glukozy ani lipidów.
Jeśli trudności są nowe, uporczywe albo pojawiają się także bez udziału ekranu — to jest sprawa do lekarza, nie do wyzwania. Ograniczenie pornografii może być sensownym pomysłem z zupełnie innych powodów, ale nie jest badaniem diagnostycznym i nie zastąpi żadnego.